Speranza 'e nu vico
E’ l’alba!
‘O sole
nu sole sciàpito,
s’affaccia
d’o cielo
cchiù viecchio
‘e nu juorno…
‘E suonne d’’a notte
so’ muorte
e ‘o munno
se sceta cchiù stanco.
P’’o vico
se ‘ntrecciano
‘e vvoce
vulanno
balcone a ffenesta,
d’’ò vascio ‘o puntone,
se spanne n’addore,
e c’addore, ‘e cafè.
E cantano a ccoro
canaria e cardillo
chi allucca
chi strilla
chi accatta
chi venne
chi esce
chi torna
p’o vico se sente
na musica allera
cchiù forte d’ajere.
Nu vascio s’arape
na femmena chiatta, sudata,
affonna cu’’e mmane,
ca sanno ‘e fatica,
‘e panne ‘int’’o cato.
Suspira na vecchia assettata
piccèa nu nennillo,
è caduto,
se sente na voce,
po’ n’ata, e ‘o tiempo è vulato,
s’è fatto già scuro
e n’ata jurnata
è passata.
Cu ll’ombra d’’ sera
‘o vico s’addorme
sunnanno
l’addore d’’e ppiante,
prufume ‘e ciardine,
c’’o verde: ‘A speranza!
Ma c''o primmo chiarore
'e nat'alba
'o sole che sponta
è sempe
cchiù viecchio 'e nu juorno.